my dreamy life

Και εκεί που λέω επιτέλους Παρασκεύη απλώνεται μπροστά μου ενα ολόκληρο Σαββατοκύριακο για  να ξεκουραστώ, να χαλαρώσω και να το απολαύσω όπως εγώ θέλω................ ξαφνικά μου φαντάζει  τόσο μα τόσο λίγο.......... 

Από μικρή  λάτρευα και λατρεύω  ακόμα τις floral καταστάσεις. Κάθε φορά που τις αντικρίζω  νοιώθω μια κοριτσίστικη, ρομαντική αφέλεια να με κατακλύζει. 

Οι γιορτές έφυγαν (εε να μην ξαναλέμε τα ίδια) το δέντρο ξεστολίστηκε, και η γλυκιά μου καθημερινότητα επέστρεψε.

Όμως κάτι ξέχασε να φύγει παρέα με τα καλικατζαράκια. Ναι και όμως είναι εδώ ακόμα. Μα τι άλλο από το ένα ολόκληρο κιλό που πήρα τρώγοντας τους λαχταριστούς κουραμπιέδες, τα σιροπιασμένα κανταϊφάκια με τα μελομένα μελομακάρονα................ κλαψ κλαψ κλαψ
Ωραίες οι γιορτές δε λέω αλλά όλα αυτά τα γλύκα τι τα ήθελα να τα σαβουριασω εεεε μου λέτε?


Και τώρα τι?? Σιγά μην σκάσω..........Αρχίζω δίαιτα λοιπόν εεε όχι από Δευτέρα αλλά από σήμερα Τρίτη  και όχι Τρίτη και 13 αλλά  Τρίτη και 10 (ουφ πάλι καλά). Και επειδή λέω μια και θα κάνω δίαιτα, να προσπαθήσω να χάσω όχι ένα αλλά 3 κιλά.
Η ζυγαριά μου έδειξε 54,5 (τρόμαξα μέχρι να ανέβω) Τελικός στόχος 51!!!!!!! Και ο χρόνος για μένα έχει ήδη ξεκινήσει........


Εγώ λοιπόν από σήμερα είμαι σε δίαιτα. Θα με αφήσετε μόνη ή θα με ακολουθήσετε?

Με τι μεγάλη ανυπομονησία περιμέναμε μικροί και μεγάλοι να έρθουν τα Χριστούγεννα. Αυτές τις άγιες μέρες γίναμε και εμείς  παιδιά μαζί με τα παιδιά μας. Αφήσαμε στην άκρη τις έγνοιες και τις σκοτούρες του χρόνου και προσπαθήσαμε έστω και για λίγο να αφεθούμε στην μαγεία των ημερων..
Και όμως οι μέρες περνάνε γρήγορα και ξαφνικά συνειδητοποιώ ότι ήρθαν κιόλας τα Θεοφάνια, η τελευταία μεγάλη γιορτή του δεκαημέρου και η μαγεία θα τελειώσει, τα φωτάκια θα σταματήσουν να τρεμοπαίζουν, και τα άτακτα χαρωπά καλικατζαράκια θα φύγουν...............

Μια μελαγχολία ξαφνικά με κυριεύει..... Μια μελαγχολία γιατί θα αφήσω πίσω μου τις μαγικές στίγμες που πέρασα και θα πρέπει να προσγειωθώ και πάλι στην πραγματικότητα. Όμως αυτήν εδώ η μελαγχολία είναι γλυκιά, τόση γλυκιά όσο το σιρόπι από τον  μπακλαβά που πριν από λίγα λεπτά καταβρόχθισα δια μαγείας......
Οι εικόνες που έχω όμως από τις φετινές γιορτές θα μείνουν για καιρό χαραγμένες στο μυαλό και στην καρδιά μου και πως είναι δυνατόν να ξεχάσω το χαρούμενο γελαστό προσωπάκι της μικρής μου όταν στολίσαμε το δέντρο



ή όταν ξυπνήσαμε με λαχτάρα να δούμε τα δώρα του Αγίου Βασίλη?

2012 το φωνάζω και ακόμα δεν μπορώ να το πιστέψω! Ναι ήρθε και το 12.

Σαν χθες θυμάμαι που γιορτάζαμε την νέα χιλιετία μας με γιορτές και πανηγύρια και περιμέναμε να δούμε τα εκπληκτικά καινούργια πρωτοποριακά πράγματα του αιώνα αυτού.

Και τα χρόνια πέρασαν και έφυγε το 1, το 2, το 3 .......... και το 11 και να που κατέφθασε το 12. Δισταχτικά μπήκε στα σπίτια μας από την χαραμάδα που του αφήσαμε για να εισχωρήσει στις ζωές μας.... 

Δεν πιστεύω σε μεγάλα λόγια........ Πιστεύω σε μένα και ναι θα προσπαθήσω να κάνω την χρονιά αυτή να είναι για μένα και γιαυτους που έχω δίπλα μου και αγαπάω  μια χαρούμενη χρόνια, με πολλές ευτυχισμένες στιγμές και με πολλά χρώματα!

Εύχομαι από τα βάθη της καρδιάς μου
ότι πραγματικά θέλει ο καθένας από εσάς, να το βρει,  αρκεί να πιστέψει αληθινά σε αυτό και είμαι σίγουρη ότι θα το πετύχει!